دیوید اسمال

توی شهر بزرگی در آمریکا به دنیا آمدم. تا شش سالگی به خاطر بیماری عجیبی مجبور بودم توی خانه بمانم. برای همین، ناچار می‌شدم روی دیوار نقاشی بکشم تا حوصله ام سر نرود! وقتی به مدرسه رفتم، آن قدر ماهر شده بودم که بهم می گفتند اسمال نقاش! این‌طوری بود که بعدها شدم نقاش و تصویرگر.
تا 48 سالگی ده تا کتاب تصویرگری کردم که بعضی‌هایش نوشته‌ی خودم بود. تا این که یک روز همسرم گفت بهتر است بیشتر وقتم را روی نقاشی بگذارم تا نوشتن. من هم عصبانی شدم و گفتم اصلاً خودت بنویس. این بهترین عصبانیت زندگی‌ام بود؛ چرا که همسرم شد نویسنده و سومین همکاری مشترک ما، نامزد یکی از بزرگ‌ترین جایزه های ادبی کودک شد. حالا کمتر می نویسم و بیشتر می کِشم و بهتر جایزه می گیرم!
 

برو به بالا

همه کالاها و خدمات اين فروشگاه حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه و فعاليت هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است.

کلیه حقوق این سایت متعلق به موسسه مبتکران می باشد